Strona gwna

Menopauza - Informacje i porady

Schorzenia

Testy

Porady

Styl ycia

Przyjazny gabinet

Szukaj



Nietrzymanie moczu

Niedobór żeńskich hormonów płciowych występujący w okresie około- i postmenopauzalnym może prowadzić do zmian w obrębie układu moczowo-płciowego. Brak elastyczności i zwiotczenie tkanek prowadzi do upośledzenia funkcji podtrzymującej i podporowej dna miednicy i zwieracza cewki moczowej. Powoduje to nasilenie skłonności do nietrzymania moczu oraz zakażeń układu moczowego.

 

Najczęstszą postacią nietrzymania moczu jest tzw. wysiłkowe nietrzymanie moczu (WNM). W każdym przypadku wzrostu ciśnienia w jamie brzusznej np. przy kaszlu, kichaniu, śmiechu lub unoszeniu ciężkich przedmiotów może dojść do mimowolnego, niekontrolowanego wycieku moczu.

 

Istotną rolę może odgrywać również osłabienie dna miednicy przez operacje, liczne ciąże lub wrodzoną wiotkość tkanki łącznej, a także otyłość lub przewlekłe zaparcia (z powodu przewlekle podwyższonego ciśnienia w jamie brzusznej).

 

Rzadziej stwierdza się czysto czuciową formę nietrzymania moczu w postaci parć naglących. Czysto ruchowe (motoryczne) parcia naglące są w dużym stopniu niezależne od poziomu estrogenów, co wynika z etiopatogenezy tego schorzenia.

 

Natomiast u starszych pacjentek po menopauzie często występuje postać mieszana zaburzenia łącząca parcia naglące z wysiłkowym nietrzymaniem moczu. Główną rolę w przypadku parć naglących oraz w postaciach mieszanych nietrzymania moczu odgrywają zapalno-zanikowe zmiany w obrębie cewki moczowej i pęcherza oraz niedostateczne ukrwienie szyi pęcherza moczowego.

 

Częstość występowania nietrzymania moczu jest trudna do oszacowania i w związku z tym nieznana pozostaje liczba niezdiagnozowanych przypadków, jednak najprawdopodobniej zaburzenie obejmuje znaczny odsetek pacjentek. Uważa się, że około jedna trzecia kobiet po menopauzie ma dolegliwości związane z mniej lub bardziej wyrażonym nietrzymaniem moczu. Zaburzenie wciąż pozostaje tematem tabu, pociągając za sobą poważne skutki w postaci pogorszenia jakości życia pacjentek z powodu trudności w życiu zawodowym, a także problemów z partnerem. W szczególności w przypadku kobiet w starszym wieku prowadzi to do wycofania z życia społecznego oraz izolacji. Dlatego problem nietrzymania moczu należy wydobyć ze sfery tematów tabu.

 

Leczenie wysiłkowego nietrzymania moczu polega w głównej mierze na przywróceniu prawidłowych stosunków anatomicznych w obrębie struktur miednicy mniejszej. Przy niewielkim nasileniu WNM zadowalające efekty przynoszą ćwiczenia wzmacniające mięśnie dna miednicy. Podawanie estrogenów może łagodzić objawy WNM. Szczególnie w przypadkach mieszanego nietrzymania moczu duża część pacjentek odpowiada pozytywnie na leczenie estrogenami podawanymi dopochwowo. Estriol jest w powyższych przypadkach równie skuteczny jak estradiol. Uzyskuje się zmniejszenie ilości wyciekającego moczu oraz zwiększenie pojemności pęcherza.

Współpraca

Serwis pod patronatem